sınırların ucunda uçmak...

ayaklı güller günü

2007-02-15T12:10:00.002+02:00

Malumunuz dün sevgililer günüydü.

Bugün de arkadaşları çatlatma ve sevgiliye değersiz bir adam muamelesi yapma günü. Hediyeler ortaya saçılacak. Bir çok kızımız

-Baaaak... bana ne almış...

-Ay seninki de pek zevksizmiş canım.

-Ala ala bunu mu almış kazma!

-Benim sevgilim çok romantiktir. Elinde gülle yağmur altında sırılsıklam beni bekliyordu.

-Ahahahah!.. Kızım herif klasikleri oynamış sana. Kafayı çalıştırıp değişik birşeyler düşünmemiş bile.

-Ahahahaa.. Biz bu filmi çok gördüüüük. Filmin sonunda da sepet havası çalar bildiiin.

Bu ve benzeri dialoglar bazen canlı bazen de kafaların üstündeki düşünce bulutlarında cereyan eder bugün. Ve bazen esas oğlan ve esas kız yeniden buluştuklarında kız, çocuğa milyonların katili muamelesi yapar. 'Sen dünyada neden varsın ki' Söylenmez ama gözlerden adeta zulüm fışkırır. Sonları hayırlı olsun :)))))

Ben hediye almadım kocacığıma. Ne de o bana. Neden derseniz kısaca benim kocam romantizmden nasibini alamamış çocuk ruhlu bir maçodur. Ben de yıllardır ne zaman beni şaşırtacak diye beklemekten sıkıldım.

7 senedir sevgiliyiz. İlk Sevgililer gününde kavgalıydık. Benim çalışmama bozuluyordu beyefendi. 2. ve 3. de askerdi. 4. de evliydik ama kızkardeşiyleydik bütün gün. Öyle oturduk evde kös kös. 5. de aldığı hediyeyi paketini görmeden tahmin ettim yine beni şaşırtamadı. 6. da ayyy anlatamıcam. ve 7. Ben artık sevgilim beni şaşırtsın diye beklemiyorum. Hatta hediye alma yasağı koydum. Sinirlenmektense. Ama bu yanlızca sevgililer günü için geçerli değil. En son evlilik yıldönümümüzü unuttuğundan beri bu tür günleri kutlama yasağı koydum. 7 Şubat doğum günümdü mesela. En sadesinden ama daha güzeldi be ya. İnsanın beklentileri az olunca ufacık birşeyden bile mutlu olabiliyor. Çekine çekine sarılıp 'iyiki varsın yavrum' demesi yetti. Ne yapalım yahu. Ben istesem o bana her türlü hediyeyi alır gücünün yettiğince. Ama ben beni şaşırtmasını istiyorum. E onda da bu kabiliyet yok. Böyle kabul edicez artık. Sevmek onu olduğu gibi kabul etmek değil midir zaten.

Herkes anasının karnından romantik doğmuyo ya!

Sevgiler

nihayet

2007-02-08T15:57:00.000+02:00

Oy Oy Oy!........
Kısa dediğim araya da bak sen. Uzadı gitti. İlk önce sevgili blogger engelledi bloğuma erişmemi. Acayip bişeyler oldu. Sonra bir sürü aksilik. Ama hayat aynı hayat. Ben aynı ben. Ve yine burdayım. Bilmiyorum ne sıklıkta uğrarım ama buralardayım ya. Artık çok daha keyifli bir meşgalem var. Biraz da ondan sanırım ihmal edişim. Allah nasip ederse yazın bir misafirim gelecek. Ona hazırlık yapıyorum. Aslında o artık hep benimle ama yaza kadar sabırla beklicez. Ve kendisiyle o zaman tanışıcaz. Yani bir kaç ay sonra kız ya da erkek isimleri sormaya başlıcam size. Dünyaya merhaba diyen bir ufaklığa lazım olacak.

Nasipse inşallah!

!!!

2007-01-13T02:11:00.001+02:00

kısa bir ara...

Maalesef kısa bir ara vermek zorundayım.

Bazı önceliklerimi öne almam lazım.

Fazla ihmal ettim.

Siz dostlarla güzel paylaşımlar için

En iyi dostumu, kendimi biraz şımartmalıyım.

(Arada uğrarım belki belli olmaz.)

Hadi Allah'a emanet.

:))))))))))

2007-01-13T01:53:00.000+02:00

Adamın biri feci bir kaza geçiriyor. Beyin meyin dağılıyor asfalta. Alelacele hastaneye. Hemen alıyorlar adamı ameliyeta. Yeni bir beyin lazım tabi.
Cerrah, hasta yakınlarının yanına gidiyor.
-Hastanın acele yeni bir beyne ihtiyacı var.
-Elimizde bir kadın, bir de erkek beyni var.
-Kadın beyni 100 bin dolar.
-Erkek beyni 1 milyon dolar.
Cerrahın çevresinde telaşla bekleyen hasta yakınları bir anda duyduklarının şokuna yaşar.
Kadınlar mahçup ve ezik bir şekilde başlarını önüne eğer.
Baksana beynimizin bi kıymeti bile yok... diye düşünürler.
Erkeklerin de kotuklarında karpuz var misali havalarından hastanenin bütün oksijen tüpleri dolar.
Fakat bir kadın dayanamaz ve sorar...
-Doktor Bey... neden kadın beyni 100 bin de erkek beyni 1 milyon???
Doktor cevap verir:
-Hanımefendi kadın beyni kullanılmış oluyor ondan piyasası yok, fakat erkek beyni 2. elde bile sıfır.

şşşşiiiişşt!

2007-01-11T11:09:00.000+02:00

Oturmaktan bıkmadın mı sen?

Hadi kalkta kanın bi tam tur atsın vücudunda.

Bak şarkı da müsait.

Birazcık danstan hiçbişeycik olmaz.

:) :)

Bu kadın, ben kendimi bildim bileli

çığırır durur:

Its raning man! Its raining man!

Şükür ki: bişey olduğu yok

NEDEN BEN?

2007-01-10T22:25:00.000+02:00

resim için bakınız

Hayat çok tuhaf. Türlü türlü sıkıntılarla dolu. Herkesin bir ya da iki ya da çok daha fazla derdi vardır eminim. Boğuşur dururuz. Mücadele ederiz. Hayat bunu gerektirir çünkü. Yaşamak budur.
Yıkıldığımız zamanlarda olur muhakkak. Savaşmayı bırakıp bir kenara çekiliveririz. Uzaktan bakarız hayatımıza. Nedir? Değer mi? Nereye kadar? Ne uğruna? Bir sürü soru kafamızda kemirir sabrımızı. Kimilerimiz bunu bir dinlenme ve sorumluluğunu daha büyük bir aşkla kucaklamak için verilmiş bir mola gibi kabul edip döner yeniden meşguliyetine.
Ama kimileri bu kadar çabuk toparlanamaz. Ve başlar sormaya: Neden ben? Neden ben?
Alır başını gider bazısı nereye gittiğini bilmeden.
Bazısı da .........
Evet benim "neden ben?" dediğim konu bu ikinci bazılarıyla ilgili...
....
Ortaokula gidiyordum. Sıradan birgün. Sınıftan bir arkadaşım aradı. Korku doluydu sesi. "Ben bir sürü ilaç içtim" Tabi inanmadım hemen. "Beni işletiyosun. Yalan söylüyosun." Yaklaşık bir 5 dakika ikna etmeye çalıştı beni. İnanasım gelmiyordu. Ama ya sırf ben ona inanmadığım için geç kalınmış olursa diye düşünmeden de edemiyordum.
Ne yapacağımı şaşırdım. Belki bir yarım saat dil döktüm. Ailesinden kimse yok evde. Ben de sadece kızı bilir tanırım zaten. O İzmit'in bir ucunda ben bir ucunda. Aklım çıktı desem yeri var. Ben küçükken çamaşır suyu içmiştim bir kere, bilinçsizce tabi. Bol yoğurt yedirmişlerdi. O geldi aklıma. Yoğurt ye. Miden bulanana kadar bal şerbeti iç diyorum. O da yapıyor bişeyler. Anlayacağınız benim bunalımlı arkadaş hapı yutmuş pişman da olmuş ama ailesine söylerse daha beter olacağından korkakarak bi yardım eli arıyor. En samimi arkadaşı da ben değilim ama beni arıyor. Ve ben soruyorum Neden Ben?
Kıza bişey olmadı. İki gün sonra geldi okula. Ve biz bu konu hakkında hiç konuşmadık.
.....
Aradan yıllar geçti. Bendeniz sanırım lise sondaydım. Bir arkadaşıma gittim kalmaya. Ve o gece sabaha karşı yine korku dolu bir sesle uyandırıldım. "Ya ben çok korkuyorum." Niye neoldu ki?" Bu bizim akıllı eline geçirdiği ağrıkesicileri yuvarlamış. Gözlerimi faltaşı gibi açıp içimden "Yine mi?" dediğimi hatırlıyorum. Ama bu seferki arkadaş profesyonel. Amacı intihar değil. Sadece fenalaşııp hastaneye kaldırılmak. Böylece rapor alıp o günkü sınavlardan yırtabilecek. Saatlerce de çalışmıştı halbuki. Beni de uyandırıyoki eğer birden bire kendinden geçerse ben haber veriyim diye. Ben kafayı yiyorum tabi, çıldırıcam. "Kızım sen manyak mısın?" "Böyle iş mi olur?" Ailesi alt katta. Biz yarıyarıya boş olan dairede bir o yana bir bu yana koşturuyoruz. Uyku sersemi aklıma bişey de gelmiyo ki ama korkutuyorum bunu. "Öyle kafana göre hap içiyosun; ya böbreklerin iflas ederse. Hemen de anlamazsın. Ya beynin hasar görürse?" falan. Bişey bildiğimden değil. Maksat küçük hanımı ikna etmek. Neyse biraz sonra onun aklına geldi de gitti parmak salıp boğazına, çıkarttı ne var ne yok. Sabahta semt polikliniğine gittik koşar adım. Rapor alcaz ya. Ondan sonra ne oldu hatırlamıyorum. Ama bu kız öyle saf bi tipte değil he. Çok başarılı. 95 alınca niye 100 almadım diyen tiplerden. Severim kendilerini.
.......
Ve hayatımın dönüm noktası. Hayatta en sevdiğim varlıklardan biri daha bana bunu yaptı. Ama bu sefer o söylemedi ben anladım. Ve onun durumu ciddiydi. Hastanede yattı bir müddet. Farketmeseydim neler olurdu düşünmek bile istemiyorum.
İşte böyle.... yazıya başlarken sonunu espriyle bitiririm diye düşünürken şu sonuncusunu yazınca yine o güne döndüm ve allak bullak oldum. Umarım bir daha böyle bir şey yaşamam. Herkese çok sağlam sinirler diliyorum Allah'tan.
Ve çevrenizdekilere dikkat edin. Benim bir anlık uyanıklığım bir hayatın kurtulmasına vesile oldu.
Sevgiler, saygılar...

meleğim

2007-01-09T02:26:00.000+02:00

Bakınız... Bu da benim meleğim. Bitanem. Canımın ciğerimin köşesi. Bizim 6 numaralı küçük kardeş. Kendileri 1994 yılında 6.5 aylıkken dünyaya geldi. 1 kilo 150 gramdı ağırlığı. Anne karnında 3 kez kalbi durduktan sonra merhaba dedi, sımsıkı tutundu hayata. Başında serum takılan yerler saçsız. İnsanın dokunmaya korkacağı kadar küçüktü. Bu büyük hali. 21 gün küvezde kaldı. 21 günün sonunda onu bize teslim eden doktorlar. 1 hafta sonra ki kontrolde bebişimizi canlı gördüklerinde şaşırıp kalmışlardı. Yaşamasından umutları yokmuş meğer. Kanındaki mikrobik hastalık ve solunumundaki yetersizliğe rağmen olmuştu işte. Bizim bir damla bebişimiz bir mucizenin ucundan yakalayıvermişti. Allah gün vermiş tabiki ondan.

Kıyafet bile olmuyodu bu bizim bızdığa. Yeni doğmuş bebek zıbınları boyunun iki katıydı. Ve biz uzun süre ona ismiyle hitab edemedik. Bebek aşağı bebek yukarı. 2 ayın sonunda resmi ismine kavuştu. Onu ilk kucağıma aldığım anı hatırlıyorum da o kadar küçüktü ki sanki dokunmamızla bir yerleri kırılcakmış gibi. Ama oldu işte. Büyüdü bızdık. Canım kardeşim, Mervem. Seni çok seviyorum.

(Yakında bunun bi büyüğü hakkında da bişeyler yazmam gerekecek. Kendileri Merve'den 9 yaş büyüktür ama kapris yapıyo. Ondan daha hiç bahsetmedim diye. Beni beğenmiyor musun? deyip duruyo. Çok yakında '''Tuba adlı küçük eşkiya''')

kısa bir ara

2007-01-04T23:42:00.000+02:00

Kısa bir aradan sonra burdayım. Bilgisayarımla birlikte ben de arıza yapınca biraz uzadı tatil.
Yine o şarkıyı dinliyorum.
.................
Aşk bizi terketti, ne gelir elden
Detli bağrımda camdan bir kalp var
Artık dönsende geçmezki bu kırıklar
.................
Haylaz olmasada, kaçamak yağmurlar gözlerimde...
Halid Refik Karay'ın dediği gibi: Kadın kendi başına ne gül goncasıdır, ne de diken. Koklamasını bilirsen gül, tutmasını bilmezsen diken olur..
O kadar çok yaşanmışlık var ki bu sözü anımsatan. Ama fazla söze de hacet yok.
Şarkılar konuşuyo zaten. Siz de açın en sevdiğiniz aşk şarkılarını. Eğer içinizi acıtan bişeyler varsa bırakın gözlerinizden aksın gitsin.

................

resim

Bayram Hediyesi

2006-12-28T23:46:00.000+02:00

resim:www:limk.com

Yaptık yine yaptık... Kazandık...
Biz bunu hep yapıyoruz...
Yapmalıyız da...
..............
Yunanlılar bize teşekkür etmeliler aslında...
Sayemizde balık adam olup çıktılar...
Bir denize dökeriz, bir göle dökeriz...

İyi birer yüzücü olduklarında bize minnet borçlu olacaklar....
................

Bu yarışma kazanılmalıydı....ve öyle de oldu...
Başka bir alternatifi yoktu.
Hırsımdan çatlardım aksi halde...

................
Ama Derya "Türk gibi güçlü" lafının öylesine söylenmiş bir söz olmadığını gösterdi. Öyle body salonlarında kas şişirmeyle, Türk yürekli olmanın önüne geçilemeyeceğini gösterdi.

................

Ne demişler. Ufak tefeklerden korkulur. Biz milletçe minyon tipliyiz. Kan daha çabuk devir daim ettiği için vücutta, beyin benzinsiz kalmıyo ;)
Bu işin şakası tabi. Kazanmak inanmakla ilgiliydi. Ve bize bunu havadan boş bir gurur değil inanç kazandırdı.

....................
İnanıp yeterince çalışırsak yapamayacağımız birşey yok zaten.
Herkese iyi bayramlar diliyorum. Umarım hayırlara vesile olur bu bayram milletimiz için. Ve güzel bir yıl geçiririz.

....................
BAYRAMDAN SONRA GÖRÜŞMEK ÜZERE!!!!

karda

2006-12-27T18:41:00.000+02:00

resim için bakınız

...beyaza boyandı şehrim

...milyonlarca melek indi yeryüzüne

....hiçbiri birbirine değmedi

...o kadar yakındılar oysa

....avuçlarıma dökülen bir hediye gibi

... affedilmek gibi

... gözlerimi çevirdim gökyüzüne

... gecenin içinden kopup gelen

... şifa gibi, ana gibi, evlat gibi

... aşk gibi, yar gibi

... semaha dalıp seni arar gibi

... usul usul ölmek gibi

.........................

şehitler ölmez

2006-12-26T17:11:00.000+02:00

resim: www.limk.com

...
SARIKAMIŞ ŞEHİTLERİMİZİ SAYGIYLA ANIYORUZ
RUHLARI ŞAD OLSUN
GÖNÜLDEN BİR FATİHA OKUYALIM
ALLAH'IN RAHMETİ ÜZERLERİNE OLSUN
..........................

...............................

"ALLAHUEKBER dağlarındaki Türk müfrezesini esir alamadım. Bizden çok evvel ALLAH'a teslim olmuşlardı." Rus Kurmay Başkanı Pietroroviç

KEYİFSİZCE

2006-12-26T16:24:00.000+02:00

Bir kaç günlük aradan sonra burdayım. Aslında hiç yazacak keyfim de yok.

Benim iki haftalık bir yeğenim var. Canımın parçası Havvanur. Daha kıyıpta resimlerini bile yayınlayamadım burda. Nazar değer diye. Canım benim..

İlk kez teyze oluyoruz ya. Gözünden sakınıyor insan. Ama bizim cicibişeyimiz, bitanemiz bu hafta sonunu yoğun bakımda geçirdi. Soluğu kesilmiş birden. Ablamlar ne yapacaklarını şaşırmışlar. Başaşağı tutup sallamışlar, silkelemişler nafile. Sonra küçük ablam, yani annesi; bebişin burnundan nefesi tıkayan iltihabı emip tükürmeye başlamış. Bir kaç kere tekrarlayınca nefessizlikten kaskatı ve mosmor kesilen Havvanur çığlık çığlığa. Bu işlem hastaneye kadar böyle devam etmiş. Sonrasında iki gün yoğun bakım. Beyne oksijen gitmeyince, bunun sonuçları çok kötü olabiliyo. Ama hamdolsun Havvanur'umuz iyileşti.

Doktorlar ablamı tebrik etmişler. Akıl ettiği için.

Aman Allah korusun, başınıza böyle birşey gelecek olursa, aklınızda bulunsun bebeğin ağzına parmak salıp istifra ettirmek gerekiyormuş. Ama umarım ihtiyacınız olmaz. Umarım bizim de bir daha ihtiyacımız olmaz.

Yine de aklınızda bulunsun. Birgün bir çocuğun hayatını kurtarmanız gerekebilir.

..................

Resim: www.yogababy.com

:)))))))))

2006-12-22T15:19:00.000+02:00

Hoşgeldiniz...Kendi evinizdeymiş gibi davranın...
.....................................

Yoğun istek üzerine çay servisimiz başlamıştır.

.............................

Çaylarımız orjinal Rize çayı olup demlemedir.

...........................

Resim: www.debya.com

.........................

baba siftahı

2006-12-22T15:06:00.000+02:00

Ben ailemizin 3. kızıyım. Bunu bilen hemşireler doğduğumda babama müjde vermek istememişler. Kız oldu diye adam üzülmüştür. Ne müjdesi diye. Babam gözleri kapıda, elleri cebinde bekliyor müjdesini. Ama yok gelen giden. Sonra öğreniyor kendi çabasıyla. Ve geliyor yanıma. Kundağımın kenarına sıkıştırıveriyor cebinden çıkardığı parayı.

"Al yavrum! Sen kendi kendini müjdeledin bana.

"Üzülmedin mi?" diye sormuş halam.

"Şakamı yapıyon sen abla."

Babacımdan, doğar doğmaz kapmışım parayı. Siftahı ilk günden yaptığımdan mıdır nedir? Çok kısmetliyimdir ben..

:)))))))))))

konuşan fotoğraflar

2006-12-21T21:47:00.000+02:00

Büyük ablam,ben ve küçük ablam...

....................

Altınova İlköğretim Okulu (şimdi ki belediye) . Sanırım 1985. Ortada olan şişkocuk benim ve henüz anakuluna gidiyorum. Yanımda ablalarım. Bir 23 Nisan sonrası fotoğrafı.

..........................

Büyük ablamın üstündeki kıyafeti annem dikmişti. Benimki 23 Nisan oyunlarında İlkbaharı oynadığım için cici bici. Ne de çok severdim o elbiseyi. Oyuncaklarımdan hiçbirini hatırlamam ama kıyafetlerimin hiçbirini unutmamışımdır. Gelelim ayakkabılara. Hepsi bir model. Farkedeceğiniz gibi benim bir ayak yok. Havada; çünkü ayakkabımın bantını koparmışım tam da o gün. Saklıyorum yani. 2 numaralı ablam daha tasvire şayan aslında. Canımcımın yüzündeki yanıklar yeni geçmişti. Kaşı kirpiği bile tam çıkmamış. Saçlar, yandığı için kesilmiş. Pek bir hamarattır da kendileri küçüklüğünden beri, annem evde yokken gelince ısınırlar diye sobayı yakayım derken... Malum kaza. Yüzünü yakıyor. Canım anneciğimin üstün gayretleriyle izsiz atlatılıyor bu yanık vakası. Ama ablacımda çok acılar çekiyor.

Büyük ablamın da ondan aşağı kalır yanı yok. O da bacaklarını yakmıştı boydan boya. Anlatılanlardan biliyorum, çok küçüktüm. Ama en vukuatsızımız o olmuştur. Tek bir komedyasını biliyorum. Bacakları yanmış yatıyor bizimki. Bir vinç geliyor mahalleye. Ablam şaşkın şaşkın bakıyor camdan.

--Anne! Anne, bu nedir? diye haykırarak.

O sırada ütü yapmakta olan annem patlatıyor bombayı:

--Deden evin yerini beğenmemş kızım; bahçenin ortasına taşıttıracak :))

Ablam şaşkın. Aradan ne kadar geçti bilmiyorum. Birden bir sallantı. Ablam heyecanla doğrularak:

--Anne, evi değiştiriyolar! Yeri değiştiriyolar!

Annem kaptığı gibi hepimizi dışarı fırlıyor. Çünkü bu ne dedemin ne de vinçin marifeti. Deprem oluyor. Ablam daha vinçi kavrayamadan depremi öğreniyor.

..........................

Küçük ablam benim arkadaşımdı esasında. Her anımız beraber. Bakmayın öyle cici göründüğümüze; en büyük zevkimiz, babaannem bahçeyi her suladığında çamur banyosu yapmaktı. Dizlere kadar çamura bulanmışız. Bir de arada birbirimize atıyoruz. Ta ki akşam ezanı okunana kadar. Ondan sonra "karada panik" filmi sahne alıyor. "Eve nasıl gitçez?" Çamur banyosundan sonra en faydalı şey spordur. Biz de eve gidince hiç ihmal etmez sporumuzu yapardık, babamın liderliğinde.

"Otur! Kalk! Otur! Kalk!..."

Eller omuz hizasında dümdüz havaya.

"Aç, kapa! Aç, kapa!...."

Oyun gibi ceza. Babam, annemin şımarmasınlar ısrarlarıyla güle oynaya keserdi çamur banyosuyla gelen cezamızı. Ama garipti biraz dioloğumuz. Bu oyunlu cezalarda, birisi suratını asarsa babam da asardı. Gülerek oynama şartı vardı yani.

...............................

Sonra annemin nefis yemekleriyle akşam sofrası. Hiçbirimizin yemek seçme gibi bir şansı yoktu. Seçmedikte. Yanlızca erkek kardeşim. o da bir alemdi ama. Bir keresinde masada uyuyup, yüzünün tabağına gömüldüğünü hatırlarım. Canım benim!

.............................

Sonrasında illaki de akşam oyunları. Genelde 4 katlı olan aile evinin dönen merdivenlerinde -ki ayyakkabıyla girilmezdi- bir aşağı bir yukarı turlardık. Bu turlamalarda esas olan en artistik duruşu yapmaktı. Başaşağı oturarak ineni mi ararsın. Geri geri oturarak çıkanı mı. Ne arasan var. Aralarda da esneme hareketleri. Bacaklarını en çok kim açacak. Başını kim dizlerine değdirecek. :))

..................................

Ve nihayet ajans bitmiştir. (Hep son olmasını beklediğimiz haberler.) Köle İsaura mı ne? Bir film vardı. Kötü adamlar masumları kovalıyor. Masumlar sığınıyor bir odaya. Ama kötü adamlar hemen kapının önünde. İçeri girecekler. Ve bu sırada benim cankurtaran ablam (2 numara) kalkıyor bir hışımla ve odanın kapısını açıyor.

"Kaçın, kaçın! Geliyorlar!" (Tabi resimdeki kadar büyük değil o zaman ben hatırlamıyorum. Amcam anlatır hep kahkahayla)

....................................

Ve gelir uyku saaati. Babam başımızda. Evet evet babam. Can babam. Önce o, sonra biz:

-Subhaneke........-Subhaneke,

-Allahümme.......-Allahümme,

...............Böyle gider. Bizim en sevdiğimiz saatler. Bir babanın, evlatlarına borcunu ödediği anlar. Ve baba buseleriyle tatlı rüyalar. Mışıl mışıl mışıldamalar. Bazen geceyi yırtan bir ses: "Babaaa......baba!" Üçümüzden biri. Babam gelir. "Baba, su.." Ardından su da gelir. Odadaki sinekler son kez kontrol edilir. Üzeri şefkatle örtülen küçük kız masumca şımararak gülümser içindeki kıpırtılarla.

.....................................
Ve sabah olur....

İlk uyanan çığlık çığlığa. "Önce ben! Önce ben!" İlk önce gidecek ama diğerlerinin de uyanması lazım ki zaferinin bir manası olsun. Ve diğerleri de uyanır. Evin uzun koridorunda gülüşmeler eşliğinde bir koşu."Baba! Baba!" Ve hoooop... Hepimiz babamın kucağında. Öpücüklerle uyandırıyoruz. Ve oyun başlıyor. Babamda numara çook. Ölü taklidi yapıp bizi hüngür hüngür ağlatmaktan, Londra köprüsü yıkılıyorlara... Yastık savaşından, uçak oyununa...( Baba yatar, bacaklarını havaya kaldırır ve minik, karnını babanın ayaklarına dayayarak uçar...)

...............................
Ve kapıda belirir bu 3 küçük meleğin annesi. "Hadi kahvaltıya"

Geçen her gün inadına daha güleryüzlü...

Evimizin sultanı. Ne sultanı prenses ki o daha.

Canım Annem! Canım Babam!

....................................

Selam olsun o günlere. Yine ağlamadan bitiremedim.

......................................

Yazık...... Çocuk kalamadık ki...

2006-12-21T12:18:00.000+02:00

Bayılıyorum siyah beyaz resimlere. Oy oy oy aslında fazla bayılmıyım. İhtiyarlığımızın göstergesi siyah beyaz resimler :)

Yaaa....... Yaşlanıyoruz işte. Bakın ben o en tepedeki acayip saçlı olan çocuğum. Diğer acayip saçlı bi aşağıda ablam ve benim sarı versiyonum. Allah'ım inanmıyorum. Hep aynı giyinirdik. Ablamın kucağında ağlayan amca oğlu; kız gibi güzel. Ayakları yere basan hanım kızımız -ki hala ayakları yere basar- en büyük ablam. Sol tarafta büyük kuzen ve sırtında elinde şeftali olan tek erkek kardeşim şişko:) Gerçi şu anda iskelet gibi. Sağdaki kuzen abinin yüzüne ne olmuş bilmiyorum. Birisi yırtmış resmi...

Ablamla benim üzerinde olduğumuz şeftali ağacı hakkın rahmetine kavuştu. Ama arkadaki ağaçlar hala durur. Armut, elma, muşmula, kiraz, erik, vişne, incir, ceviz, kivi (bu yeni moda meyve biz çocukken yoktu:)) Ve ben bu ağaçların gölgesinde büyüdüm. (6 yaşına kadar)

En çok armut ağacını severdim. Bal armutu. Minik minik olur. Ağaca çıkar meyveleri hiç koparmadan dalında ısırırdık kuşlar gibi. İşimiz bitip karnımız şiştiğinde; ağaçta bir sürü yenmiş armut olurdu. Ve babaannemin sesi duyulurdu biryerlerden. "Cinsine deduklerum. Yumurcak vursun size. Haçan gelirum oraya. Enun aşağa deyirum." (Acil tercüme : cinsine dediklerim, cin çarpsın sizi, oraya bir gelirsem. İnin aşağı diyorum.) Tabi biz yukarda kikir kikir. Allah rahmet eylesin babaannem ağaca çıkamazdı. Son çıktığında incir ağacından düşmüş ve beli mi ne kaymış, kamburdu zaten. Çocukken bana biraz ürkütücü gelirdi onun bu hali. Canım Nineciğim, yattığın yerler nur olsun. Çok çektirdik sana. Dedem de bi dünya. Eski insanlar taşa, toprağa, dala, yaprağa aşıkmış. Kıymetini biliyolarmış Yaratanın kendilerine bahşettiklerinin. Biz dahi olsak affetmezdi zarar vereni. Ağaçta bir dal mı kırdın bil ki onun kolunu kanadını kırdın. Zamanın birinde komşusu kendi bahçesinde bir ağacı kesicek olmuş; dedem adamın baltasının sapından vurmuş. Hadi kes kesebilirsen. Ve yine bizim evin önünde selvi ağaçları vardı. 3-4 tane peşpeşe. Belediye yolu genişletecek. Kaldırım yapacak. E ağaçları kesmesi lazım. Kestirmedi. Ve dedem rahmetli olana kadar o ağaçlar ordaydı.

Dedemle ve köyümle ilgili o kadar çok şey var ki anlatmaya değer.

Hakkıyla anlatabilirsem ne mutlu bana.

-BAŞLANGIÇ-

Hapşırık

2006-12-20T14:13:00.000+02:00

Malum kış geldi. Hapşıran hapşırana. Bizim evde de hapşırık tartışmaları ilk griple birlikte start aldı.
Öncelikle konuya bilimsel yaklaşalım sonra dalga geçeriz. Yapılan araştırmalara göre hapşırığın kalbe iyi geldiği açıklandı. Hapşırma sırasında oluşan basınç, kalp damarlarına yoğun kan pompalıyomuşta efendim onun için kalbimiz hapşırığı seviyomuş. Eğer tansiyon hastası değilseniz ve bayılma gibi bir riskiniz yoksa hapşırarak sağlıklı bir kalbe kavuşabilirsiniz. Bu da demek oluyor ki hapşırın hapşırabildiğiniz kadar.
Hapşırık esnasında kalbimiz de dahil bütün vücut fonksiyolarımızın durduğunu, hapşırığın 70 km hıza ulaştığını, hapşırığını tutmanın felç, sağırlık ve başka ciddi rahatsızlıklara sebep olduğunu, hapşırırken göz kapaklarımızı açamamamızın gözlerimizin yuvalarından fırlamasına engel olduğunu az çok hepimiz biliyoruz.
Biliyoruz bilmesine de bi insan bu kadar da rahat hapşırmamalı ya. Sevgili eşimden bahsediyorum. Kendisi bütün zamanların en iyi hapşırıkçısıdır. Sağlıklı olcak ya. 70 km hız yapan hapşırık onun bedeninden nosla çıkıyor sanki. E bu faydalı bişey niye bunu büyütüyorum dimi?

Tamam faydalı faydalı olmasınada e ellerini tutsun canım ağzına. Bu kadar da sağlıklı olunmazki. Bu kadarını benim ruh sağlığım kaldırmaz ki. Tüm zamanların en iyi hapşırıkçısı olan eşim aynı zamanda tüm zamanların en iyi bilim adamıdır (!)
-Haaaaaaaaaaaapşuuuuuuuuuuu!!!!!!!
-Yaaaaaaaa!!!!!!!!!...
-Nee?? Yine ne oldu?
-Ya hayatım; kapa şu ağzını diyorum benide mi hasta etçen?
-Hasta mı? O niyeki?
-Mikropların havada asılı kalabilme özelliği vardır ve sen onları evin her köşesine asıyosun. Hasta olmamam mucize.
-Bak işte yanlış biliyosun.
-Pardon neyi yanlış biliyorum??
-Mikropları... Bilmiyosun. Hapşırırken kendini tutmıcan. Hapşırcan hapşırabildiğin kadar.
-Kendini tutmasan da ellerini tutsan en azında ağzına nasıl olur?
-Olmaz!
-Nedenmiş?
-Şimdi ben hapşırdım. Ellerimi tutum ağzıma. Ne olcak. Bütün mikroplar ellerimde. Toplu halde. Ben ne yapıcam.
-Gidip ellerini yıkıcan...
-Ben de onu diyorum. Ellerimi yıkamaya giderken kapıyı nasıl açıcam? Ya musluğu? Nereye tutsam mikroplanıcak.
-Dirseğinle falan açsan.
-Yavrum ya akrobatlık mı yaptırcan bana bu yaştan sonra. Ben hep seni düşündüğümden. Sen hasta olma diye. Bak. Bilmiyosun. Hapşırırken salıcan kendini. Relaks olucan. Açıcan şöyle hapşırığın önünü ferah ferah. Hem öyle senin sandığın gibide mikroplar havada asılı falan kalmıyo. Ninja mı bunlarcanım. Ben onları ayrıştırıyorum. Saçılsınlar havaya, uzak kalınca çoğalamazlar... Ölürler... İyi tanırım ben bu mikrop milletini.:)))

İşte böyle...

Yarı şaka yarı ciddi bir atışmamız. Yine o galip. Bense gülüyorum sadece.

-Dahi misin nesin?

................

not:resim buracıktan alıntıdır

küçücüğüm

2006-12-18T17:27:00.000+02:00

Sene 1980. Yer Rize. Yukarıda gördüğünüz Japonumsu şişko da ben oluyorum. Ayyyy canım benim! Kendimi seviyorum. Her ne kadar eşim benim bir megolaman olduğumu iddaa etse de:))

İzmit İzmit....

2006-12-15T20:53:00.000+02:00

Alttaki yazıdan sonra hemen belediye sitesine konuyla ilgili düşüncelerimi yazdım. Daha yayınlamadılar ama dur bakalım. Ve yine belediye sitesinde Kocaeli genelinde düzenlenmiş bi fotoğraf yarışması sonuçlarını buldum. Çok güzel fotoğraflar. Burası İzmit'mi dediğim anlar oldu. Buyrun siz de bakın.

HAKKIM VAR!

2006-12-15T16:06:00.000+02:00

Şiirlerden, mektuplardan başımı kaldırıp şöyle bir devr-i blog yapmanın vakti gelmişti. Ben de öyle yaptım. http://www.blacklebron.blogspot.com/ İşte bu blogda okuduğum bir yazı sonucunda bu resmi buldum başka bir siteden http://pbase.com/dosseman/turkce O site bu site.

E tabi İzmitliyim. Hemen İzmit resimlerini açtım bir heves. Hollandalı turist sen gel benim şehrimin fotoğraflarını çeek... sitende yayınla... sonra ben burnumun dibinde göremediğim o traji komik olayı senin sayfalarında göriyim. Tabirimi mazur gör Hollandalı turist kardeş. Sana birşey dediğim yok. Ellerine sağlık. Ama öyle bir kare yakalamışsın ki. Aslında o kadar acı bir gerçek; bir yanlışlığın, ufak bir hatanın ardına o kadar güzel saklanıp senin objektifine takılmış ki. Ne diyim. Yine de ellerine sağlık. Evet, sadede gelelim.

Yukarıda gördüğünüz resim, İzmit Büyükşehir Belediye binası önünde çekilmiş. İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinden bir alıntı gördüğünüz üzere. Şimdi sizi bu yazıyı okumaya davet ediyorum.

......

Eğer okuduysanız eminim farkettiniz. 4. satır.

.............

Onur kırıcı biçimde davranılmaya....

..... ve bu yazı şöyle bitiyor

..........................................HAKKIM VAR!

Yaaaaaaa....

İşte böyle. Bu hakkı iade olunanlar şimdi el kaldırsın. Hastanelerde... Nüfus müdürlüklerinde... Trafik şube müdürlüklerinde... Eğitim kurumlarında... Vergi dairelerinde... Daha sayıyım mı?

Derhal belediyeyi bu konuyla ilgili haberdar etmeliyim. Çünkü o taş orada hergün benim onur kırıklıklarımı belgeliyor. Utanç verici.

Ne olursa olsun. Ben ülkemin daha güzel bir yer olması için çalışmaya devam edicem. Ne olursa olsun bazı kendini bilmezler aksine davransa da benim:

....ONUR KIRICI BİÇİMDE DAVRANILMAMAYA.... HAKKIM VAR!

bize dair...

2006-12-14T16:31:00.000+02:00

Seninle herşey yaşanmışların o kadar ucundaki. Korkularım daha bir korkunç, mutluluklarım daha da güzel. Gözyaşları daha serin, gülücükler daha sıcak. Tutkular zaten tek seninle, hep seninle. Çikolata bile daha bir tatlı. Anlayacağın herşey uçlarda bir yelerde. Sıradan bir hüznüm, sıradan bir mutluluğum yok sana dair. Ama malesef hüzünlerimi daha kolay anlatıyorum. Zannetme ki üzüntüler ağır bastığından. Mutluluklarımı anlatmak çok daha zor. Sessiz sevinçlerim gayrı bundandır :)

Sonbaharım (...benden biraz...)

2006-12-14T15:43:00.000+02:00

Sensiz nasıl geçecek sonbahar? Gökgürültülerine nasıl dayanacağım? Yağmurlar daha bir hırçın şimdi. Rüzgar daha bir kuvvetli. Geceler daha karanlık ve uzun sanki. Ve yoldan geçen kamyon sesleri daha da korkutucu. Köpekler inadına daha gür sesli. Arka bahçedeki ağaçların dalları daha bir üstüme geliyor lodosla sallanırken. Ve korkup pencereyi kapattığımda, gölgeler akmaya başlıyor odamın duvarlarında. Bazen dört duvarı saracağını zannedip yorgana daha bir sarılıyorum. Ve sonra bir ışık vuruyor bir yerlerden. Gölgelerle savaşmaya başlıyor duvarlarda. Bir ışık galip geliyor, bir alaca gölgeler.

Ne garip bir sessizlik beliriveriyor birden. Sadece yağmurun sesi kalmış. Kalkıyorum yavaşça. Pencereye doğru yöneldiğim anda, uzaklardan bir ses boğuk boğuk. Ve rüzgar... Yandaki inşaattan topladığı taşları fırlatıyor camlara. Ağaçlar; "Yine mi sen!" der gibi duvarlara çiziyor azarını. Ve çaresiz yatağıma sığınıyorum. Bir çift göz kalıyor yorganla yastığın arasında. Bir çift göz: ürkek, tedirgin bakışları geziniyor duvarlarda. Ve duyduğum her ses yankılanmaya başlıyor kafamın içinde. Kulaklarımda dinmeyen bir uğultu. Dudaklarım istemdışı sarsılmakta sızlayarak. Ve utanç verici korkularımın zirvesinde sımsıkı kapatıp gözlerimi, gömülüp yatağıma umufak oluyorum. Bir ağıt dudaklarımda, bir ninni: artık ne dersen. Belki bir terapi bilinçaltımdan gelen. Bütün o sesleri susturan, gölgeleri unuttturan bir ninni. Yazık ki söyleyeniyle dinleyeni aynı. Dinmiş gözyaşlarının ardından sarsılmalar ve hçkırıklarla kendime gelirken yağmurlardan en çok ne zaman korktuğum geliyor aklıma. ..........! Ve aklıma gelir gelmez de unutmak istiyorum. Yüzünü getirip hayalime sana yaslanıyorum.

Sonra yatağımdan kalkıp salona gidiyorum. Pencereyi açıp İzmit'e doğru sana sevgiler, sana hasretler yolluyorum. Neyse ki; "hala burdasın sevgilim!" diyebiliyorum en azından.

Sensiz en çok sonbahar zor gelecek Sevgilim! Sonbahar sensizliğin tasviri sanki. Yağmurları dinle, yıldırımları seyret ve bütün o sesleri, rüzgarı... Ama boşver, nafile uğraşma. Şairin dediği gibi: "Sensizliğin acısını sen nereden bileceksin. Sen hiç sensiz kalmadın ki!"

BENİM EN FECİ SONBAHARIM SENSİZLİKMİŞ MEĞER!

Mektup (...Bize dair...)

2006-12-14T14:55:00.000+02:00

Demek gidiyorsun Sevdiğim!

Gitmek mi daha zor, kalmak mı bilmiyorum. Özlemekse çok kolay. Daha ayrılmadan özlemek. Şu an öyle şaşkınım ki! Pazar yerinde kaybolmuş küçük çocuklar gibi hissediyorum. Her yüz yabancı. Her göz düşman. Her ses korkutucu. Kalbim yerinden çıkmak istercesine yumrukluyor göğsümü. Burnum sızlıyor. Gözlerim yanmaya, nefesim tıkanmaya başlıyor. Ve "Nerdesin?" diye haykırmak istiyorum. Delicesine koşmak kalabalığın arasından. Ve sıyrılmak hasretten, bulmak seni. Koşmak çınarların altından, İzmit'in kollarında. Ezilen her kuru yaprakla birlikte azalan umutlar, yavaşlayan adımlar... Ve derin nefeslerle boğulmak üzereyken tükenen takatim.

Her yüz yabancı... Her göz düşman... Her ses korkutucu... Kime sarılcam ben şimdi? Kimin göğsünde ağlıcam? Kimin başparmağını tutucam sıkı sıkı? Kimi üzücem he?

Demek gittin Sevdiğim! Demek gittin!

sensiz sevdam

2006-12-07T23:19:00.001+02:00

Ben seni canıma gömdüm...
Gözlerime kazıdım yüzünü..
Ellerime hapsettim sıcaklığını...
Yüreğime ekipte umutlarımı,
Sayısız ızdıraba kafa tuttum,
Faydasız hasrete diş biledim,
Kulak asmadım imkansızlara,
Yenik düşmedim olmazlara,
Ben sana değil...
Sevdama kıyamadım!
Hayallerimle büyüttüğüm,
Belkilerle avuttuğum,
Yarınlara ümit bağlayıp,
Sensiz yaşattığım,
Sevdama kıyamadım!..
Ben seni canıma gömdüm...
Gözlerime kazıdım yüzünü...
Yüreğimde hapsettim sıcaklığını...
Zaman oldu hiçe saydım canımı...
Varlığınla çiçek açtı kaygılarım...
Gururumu kurban edip,
Umudumla nefes aldım,
Taş yürekli sana değil,
Sevdama kıyamadım!..

GECE YARILARI

2006-12-04T22:50:00.001+02:00

Bir sen çelersin aklımı,
Bir de sensizlik...
Aralayarak yorgun gözlerimi,
Düşünür dururum gece yarıları...
İki sevgili danseder hayal mayal,
Saplanır aklıma o siyah anılar,
Yalancı ümitlere kulak veripte,
Aldanır dururum gece yarıları...
Hatırıma gelir eski bir şarkı,
Sabredemem yakarım, kalan son sigaramı,
Karaların koynuna girip her kelimede,
İsyankar olurum gece yarıları...
Taşıyamam artık sevdamın acısını,
Böyle geçirmişim ben ömrümün yarısını,
Her soluk gölgeyi sen zannederek,
Yaşlanır dururum gece yarıları...
Gözlerini getirip gözlerimin önüne,
Başımı yaslayıp hasret kokan göğsüne,
Adını haykırarak bu ölü şehire,
Deli olur çıkarım gece yarıları...

Mektup (...benden biraz...)

2006-11-21T16:53:00.000+02:00

İşte ordasın...

Gözlerimin karanlığındasın... Kocaman açılmış gözlerinle, ıslak saçlarının arasından kara kara bakıyorsun. Gözlerinde kara, bakışların gibi... Nedir korktuğun?

Soğuktan kızarmış mini mini burnun... Dudaklarında bir şarkı hiç duyulmamış... Sen bile ilk kez duyuyorsun. Nedir sana bu şarkıları söyleten?

Ellerinde üşümüş olsa gerek. Montunun altından kazağını çekip örtmüşsün. Sıkı sıkıtutuyorsun avuçlarında...

Adımların, ne hızlı ne de yavaş... Gideceğin yere gitmek istemezmiş gibi... Geldiğin yere dönmek istemezmiş gibi... Nedir seni durmaktan alıkoyan?

Başının içinde belli belirsiz bir ağrı... Ağrı da değil ya; adını koyamadığın bir his... Bütün vücuduna yayılıyor az sonra... Titriyorsun... Soğuk yangınlar var içinde; külleri tüm hücrelerinde uçuşup uyuşturan... Kalbin hiç bu kadar acele atmamış mıydı? Görevini tamamlayıp durmak istercesine...

Akşamın alaca karanlığı... Yağmurun serin dokunuşları yüzünde... Gökyüzünden süzülen sadece yağmur değil sanki... Başka bir şeylerde iniyor yeryüzüne... Ama bilmiyorsun, görmüyorsun. Sadece hissediyorsun istemeden...

Yoldan geçen araba sesleri yağmurda bir başka geliyor kulağına... Hiç duymadığın bir sesi anımsıyorsun... 'Duydum! Bu anı yaşadım! Ama nerde? Ne zaman?' Hatırlayamıyorsun... Zaten hatırlamaktan da korkuyorsun... İstemiyorsun...

Görmediklerini görmüş gibi, duymadıklarını duymuş gibi çaresizsin.. Yine de hızlanmıyor adımların... Yeryüzüyle birlikte seni de sarıp sarmalayan karanlık ve yağmur; hem dost hem düşman gibi... Ne kadar yorsa da seni... seviyorsun sana bu şiirleri söyleten korkuyu... 'Elimde bir kalemim bir kağıdım olsa da yazsam!' diyorsun... 'Mavi mavi damlalar, yüreğimden bayazlara aksa!' diyorsun...

İşte ordasın...

Gözlerimin karanlığındasın... Kocaman açtığın gözlerinle... Islak saçlarının arasından... Kara kara bakıyorsun...

Benim kayıp çocukluğum...

Her yağmurda hatıramdasın... Hala senin kadar korkuyorum... Hala senin kadar çaresizim... Ne hızlı olabiliyorum... Ne yavaş... Ne burdayım... Ne de değilim... Belki de hala ordayım... Senin yanındayım... Belki de o yağmurlarla inen, o görünmeyen şey, senin bugünlerindi...

Ve sen...

Sen, benden korkuyordun... Büyümekten korkuyordun...

.....................................

Çalıkuşu/2006.......

...................................

2006-11-20T16:50:00.000+02:00

...
Yine elimde kalem...

Kağıdı yorarcasına...

Mavi mavi akıtır ruhumu şimdi...

Beyaz boşluklaradır kaçamak kelimeler.

'Seviyorum' yazmak ister bilirim;

Adının ilk harfini...

Adımın ilk harfini...

Sana şiirler yazmak, sana mektuplar yazmak...

Seni aramak satırlarda,

Seni çağırmak...

Ve çıldırmak düşündükçe...

... Oysaki ben; yazmıyordum uzun zamandır...

Ne şiir, ne de mektup...

'Aptalca!...'

Aptalca diyordum yazdıklarımı okudukça.

Gülüyordum...

Oysaki ben hep ağlarken yazardım...

Gözyaşlarıma ihanet dudaklarımdan,

Alaycıl bir kahkaha ve bir iki söz her şiirin ardında.

Zamanı kaybettim şimdi...

Ya da kayboldum zamanda!

Neresindeyim hayatın?

Neresindeyim hayatının?

Kendi hayatıma ihanetim, ondan vazgeçişlerim;

Hayatın olmakla ve hayatından çıkmakla,

Hayatımdan çıkaramamakla seni...

Hayata anlam verememekle!

... Oysa ki ben; mutluydum uzun zamandır...

Hayattaydım...

Hayatındaydım...

Hayatımdaydın....

Şimdiyse düşünüyorum;

Hayatın neresindeyim?

Hayatının neresindeyim?

Hayatım hasretindeyim!

... Oysa ki ben; mutluydum uzun zamandır...

Hayallerime gömmüyordum umutlarımı,

Gecelere boyun bükmüyordum.

Aynaları kırmak gelmiyordu içimden,

Saate bakmak gelmiyordu.

Hayalin ninnisiydi gecelerimin,

Kollarında uyuyordum...

... Oysa ki ben!...

Boşver beni şimdi!

Aldırma!..

Yine saçmalıyorum akşam akşam.

Keyfim yok beni bilirsin,

Yine takılıp kalmışımdır geçmişin oltasına.

... Oysa ki sen!...

Ne sıcak sarardın beni...

Ne tatlı öperdin yüreğimden...

Ne tuhaf severdin beni, acıtarak gururumu...

Ne söylemesm anlardın, bakarak gözlerime...

Seni de kaybettim şimdi...

Yada kayboldum sende!...

2001/Çalıkuşu...............................................................

birgün

2006-11-16T16:56:00.000+02:00

Doğduğun gün, yaşadığın her gün, ölüme bir gün daha yaklaşırsın. Hergün, bir gün daha eksilir ömründen. Ve her biten gün, başlayan her yeni gün gerçekleri görürsün... Ve her gün bir defa daha ölürsün! Ölüme doğru yürürken adım adım, bir adım bile geri dönemezsin! Durup arkana bakamazsın, yürümelisin! Ölüme doğru yürürken adım adım, bir adım önünü bile göremezsin... Ve her gün defalarca öldüğün ömründe, bir gün; son kez ölürsün!... Ve artık yürüyemezsin!.. Bir adım ileri gidemezsin!.. Bir adım geri çekilemezsin!... Bağır çağır ... Nafile... Yeniden doğacağın güne kadar sen bir ölüsün! Ne anlatmaya çalıştığıma da öyle çok kafa yorma... bir gün sen de görürsün!

Sevmek!

2006-11-15T16:54:00.000+02:00

Bazen günahımsın, bazen ibadetim...
Sevmek günah, sevmek ibadet!
Sevmek, akla ihanet!
Sevmek, hiç ölmemek!
Sevmek, sevdiğin için defalarca ölmek!
Seni sevmek, ızdıraba gülümsemek bıkmadan...
Seni sevmek; seni yaratanı sevmek!..

Yağmur...

2006-11-03T16:52:00.000+02:00

Dünyanın en güzel şarkısını duymak istersen; pencereni aç ve yağmuru dinle!
Annenin kokusunu özlüyorsan eğer; bırak... yağmura doyan toprağın kokusu ciğerlerine dolsun!
Eğer sevdamı hisstmek istersen yüreğinde, ellerini hissetmek istersen teninde; hadi sokağa çık ... mavinin gözyaşları bedeninde süzülsün!
Gözlerin hayatıma neler yaptı görmek istersen; yıldırımları seyret... belki görürsün!

Bu Kız Benmiyim?

2006-11-02T16:53:00.000+02:00

İçinde bir yerler sızlar bilirim,

Derdiden anlamazlar diye korkarsın.

Aynalar mı yalancı yoksa bu kız ben miyim?

Günler geçer kendine bu soruyu sorarsın.

Tebessümün dağılmış yüzünün her yerine,

Kahkahanla simsiyah geceyi süslüyorsun,

Gözyaşların bir derya kurmuşlar yüreğine,

Gölgesinde hayatın hüzünler besliyorsun.

Gelmez Oldu Hayalin

2006-11-01T17:18:00.000+02:00

Pencerenden süzülüp tenini okşayan rüzgarlarda saklı dokunuşlarım...

Gökyüzünden süzülüp dudaklarını ıslatan yağmurlara sığındı dudaklarım...

Gecelerin karası hasretin, yıldızlar umudum oldu...

Gelmez oldu hayalin yalnızlık kader oldu...

Sınırların Ucunda Uçmak

2006-11-01T16:56:00.000+02:00

Sınırların ucunda uçmak zannettiğini yaşayacakken, uçurumların ucunda buluverip kendini, uçsuz bucaksız sandığın özgürlükler yerine ucundan dönemeyeceğin kısa mesafede engelsiz çakılmalara uçabilirsin.